Pinto wil mijn grootste blunder horen...
...En daar moest ik even over nadenken. Ik heb niet zoveel echte blunders gemaakt. Tenminste, niet dat ik weet. Raar he? Ik zal ze wel wegstoppen of zo. Maar na even graven kwam er toch iets naar boven.
Ik gaf in die tijd leiding aan een administratieve afdeling. Een van mijn medewerkers was een enorme zeur en pessimist. We noemen hem P. Alles wat wij deden, vond hij fout, zag het niet zitten, kraakte het af etc. Verder klaagde hij ook altijd dat hij niet serieus werd genomen en elke verandering was uiteraard een verslechtering.. Hij vond zichzelf het meest miskende genie in de wereld. En dat irriteerde mij mateloos.
Inmiddels heb ik geleerd dat je dit soort irritaties direct moet uitspreken met de persoon zelf. Toen was ik nog zo onervaren dat ik het hooguit met een vertrouwde collega besprak. Aktie ondernam ik echter niet want zijn werk was goed. Tot een moment dat hij echt zo negatief was dat het niet verder kon. Ik wist dat ik nu moest ingrijpen maar moest nog even moed verzamelen. Ik schreef een email aan mijn vertrouwenscollega met ongeveer de volgende tekst:
Wat P nu weer uitvreet. Hij is net weg en dat is maar goed ook. Hij (...) en zeurt zoals gebruikelijk weer alle behang van de muren. Ik kots van die gozer. Hij zou gras moeten lusten. Ik heb meelij met zijn vrouw. Maar morgen spreek ik hem aan en ga hem voor eens en voor altijd vertellen dat ik dit niet langer tolereer. No more mister nice guy. Ik kan die afgezakte droopykop niet meer zien. En dat voor een jonge vent van 30. Hij lijkt wel een oud lijk.
En stuurde de email vervolgens rechtstreeks en zonder na te denken naar P. Oeps. Was zo met zijn naam bezig dat ik die dus ook invulde in het adresvenster. En een mail terughalen is mij nog nooit gelukt.
Ik heb een bar slechte nacht gehad en zat de volgende ochtend om 7 uur op de zaak. Toen P binnen kwam heb ik m direct apart geroepen en hem eerlijk verteld wat er was gebeurd. En dat de inhoud van de email misschien behoorlijk lullig was maar dat het wel precies beschreef hoe ik mij voelde. Hij nam het redelijk op. We hebben een goed gesprek gehad en het ging 2 maanden beter. Daarna verviel hij weer in zijn oude gedrag alleen kon ik daar nu openlijk met hem over spreken.
Uteindelijk is hij weggegaan. Mopperend dat er te weinig mensen op zijn afscheid waren......Ik heb er veel van geleerd en kijk tot op de dag van vandaag nog driemaal voor ik op verzenden druk.